Obecnie powszechnie stosowany wzór na obliczanie naprężenia i odkształcenia sprężyny wywodzi się z mechaniki materiałów, a bez pewnego doświadczenia praktycznego trudno jest zaprojektować i wyprodukować sprężyny o wysokiej precyzji. W miarę wzrostu wymagań projektowych większość doświadczeń zdobytych w przeszłości nie ma już zastosowania. Na przykład, gdy wzrasta naprężenie projektowe sprężyny, zwiększa się kąt pochylenia linii śrubowej, co powoduje przesunięcie źródła zmęczenia sprężyny z wnętrza cewki na zewnątrz. W tym celu należy zastosować wyrafinowane techniki analityczne, a najpowszechniej stosowaną metodą jest metoda elementów skończonych (MES).
Resory zawieszenia pojazdu charakteryzują się niewielkimi trwałymi odkształceniami oraz wystarczającą trwałością zmęczeniową, co oznacza, że działanie przeciwodprężające musi mieścić się w określonym zakresie, w przeciwnym razie środek ciężkości nadwozia ulegnie przesunięciu. Jednocześnie należy wziąć pod uwagę wpływ korozji środowiskowej na jego trwałość zmęczeniową. W miarę wydłużania się okresów międzyobsługowych pojazdu wymagania dotyczące trwałych odkształceń i trwałości zmęczeniowej stają się coraz bardziej rygorystyczne, w związku z czym należy zastosować w tym celu wysoce precyzyjne metody projektowania. Metoda elementów skończonych pozwala szczegółowo przewidzieć wpływ naprężenia sprężyny na trwałość zmęczeniową i odkształcenie trwałe, a także może dokładnie odzwierciedlić związek pomiędzy materiałem na trwałość zmęczeniową sprężyny i odkształcenie trwałe.
W ostatnich latach metoda projektowania sprężyn metodą elementów skończonych weszła w fazę praktycznego zastosowania i pojawiło się wiele raportów mających wartość praktyczną, jak np. wpływ kąta pochylenia linii śrubowej na naprężenie sprężyny; Zależność naprężenia od trwałości zmęczeniowej obliczona metodą elementów skończonych itp.
