Producent sprężyn wprowadza zjawisko przegrzania sprężyny

Wszyscy wiemy, że przegrzanie podczas obróbki cieplnej najprawdopodobniej doprowadzi do szorstkości ziaren austenitu, co pogarsza właściwości mechaniczne części.
1. Ogólne przegrzanie: temperatura nagrzewania jest zbyt wysoka lub czas przetrzymywania jest zbyt długi w wysokiej temperaturze, co powoduje gruboziarniste ziarna austenitu, co nazywa się przegrzaniem. Grube ziarna austenitu będą prowadzić do zmniejszenia wytrzymałości i udarności stali, wzrostu temperatury przejścia kruchego oraz wzrostu skłonności do odkształceń i pękania podczas hartowania. Przyczyną przegrzania jest niekontrolowany miernik temperatury pieca lub mieszanie (często zdarza się, jeśli proces nie jest zrozumiały). Przegrzaną tkankę można wyżarzać, normalizować lub odpuszczać w wielu wysokich temperaturach, a następnie ponownie austenityzować w normalnych warunkach w celu udoskonalenia ziaren.
2. Dziedziczenie pęknięć: stal o przegrzanej strukturze, po ponownym nagrzaniu i hartowaniu, chociaż ziarna austenitu można rozdrobnić, czasami nadal występują gruboziarniste pęknięcia. Powszechnie uważa się, że MNS i inne zanieczyszczenia rozpuszczają się w austenicie i gromadzą się na granicy faz kryształów z powodu wysokiej temperatury ogrzewania, a wtrącenia te będą wytrącać się wzdłuż granicy faz kryształów podczas chłodzenia i są podatne na pękanie wzdłuż granic grubych ziaren austenitu, gdy wpływ.
3. Dziedziczenie gruboziarnistej struktury: gdy części stalowe o grubych strukturach martenzytu, bainitu i weissleja poddaje się ponownej austereinizacji, powoli nagrzewa się je do konwencjonalnej temperatury hartowania lub nawet niższej, a ziarna austenitu są nadal gruboziarniste, co nazywa się tkanką dziedziczność. Aby wyeliminować odziedziczalność grubych tkanek, można zastosować wyżarzanie pośrednie lub wielokrotne odpuszczanie w wysokiej temperaturze.
Zjawisko przepalenia sprężyn
Zbyt wysoka temperatura nagrzewania spowoduje nie tylko gruboziarnistość ziarna austenitu, ale także utlenienie lub miejscowe stopienie granicy ziaren, co spowoduje osłabienie granicy ziaren, co nazywa się przepaleniem. Właściwości stali ulegają znacznemu pogorszeniu po spaleniu, a podczas hartowania powstają pęknięcia. Nadpalonych tkanek nie można odzyskać i można je jedynie złomować. Dlatego należy unikać wystąpienia przepalenia w pracy.
Odwęglenie i utlenianie wiosenne
Podczas podgrzewania stali węgiel na powierzchni reaguje z tlenem, wodorem, dwutlenkiem węgla i parą wodną w ośrodku (lub atmosferze), co zmniejsza stężenie węgla w warstwie powierzchniowej zwane odwęglaniem oraz twardość powierzchni, wytrzymałość zmęczeniową i odporność na zużycie odwęglonej stali zmniejszają się po hartowaniu, a szczątkowe naprężenia rozciągające powstałe na powierzchni łatwo tworzą pęknięcia sieci powierzchniowej. Po podgrzaniu żelazo i stop na powierzchni stali reagują z pierwiastkami oraz tlenem, dwutlenkiem węgla i parą wodną w ośrodku (lub atmosferze), tworząc warstwę tlenku, co nazywa się utlenianiem. Dokładność wymiarowa i jasność powierzchni przedmiotu obrabianego pogarszają się po utlenieniu w wysokiej temperaturze (zwykle powyżej 570 stopni), a części stalowe o słabej hartowności z warstwą tlenku są podatne na hartowanie miękkich punktów. Do środków zapobiegających utlenianiu i ograniczających odwęglenie zalicza się: powlekanie powierzchni przedmiotu obrabianego, uszczelnianie i podgrzewanie opakowaniami z folii ze stali nierdzewnej, ogrzewanie piecem solnym, ogrzewanie atmosferą ochronną (np. oczyszczonym gazem obojętnym, kontrolowanie potencjału węglowego w piec), piec do spalania płomieniowego (umożliwiający redukcję gazu piecowego)